Słowa mają niezwykłą moc, często
destrukcyjną. Kłamstwo, nawet niewinne, niesie za sobą konsekwencje. Może w
krótką chwilę zniszczyć coś, co budowało się latami. Zmącić spokój, którego
wcześniej nie docenialiśmy.

Reżyser – Thomas Vinterberg
ukazał w filmie „Polowanie” (2012), dramat Lucasa, oskarżonego o molestowanie
seksualne Klary – córki swojego najlepszego przyjaciela. Główny bohater był
mężczyzną z przeszłością, którego życie powoli znów zaczynało się układać.
Jednak wszystko zmieniło się diametralnie po wypowiedzeniu przez dziewczynkę
słów, których wagi nie była świadoma. Dopiero co odzyskane, upragnione
szczęście legło w gruzach. Mężczyzna został wykluczony z kręgu przyjaciół, a także miastowej
społeczności. Od tego momentu jego życie stało się pasmem nieszczęść, których
zaznawał za sprawą ludzi niegdyś mu bliskich.

Powszechnie wiadomo, że
małomiasteczkowe społeczności funkcjonują inaczej niż wielkomiejskie
metropolie. Anonimowość jest w ich przypadku pojęciem nieznanym. Ludzie, którzy
je zamieszkują są jak jedna wielka rodzina. Częścią takiej społeczności był
również Lucas – główny bohater „Polowania”. Wydawać by się mogło, że nic nie
jest w stanie zachwiać idealnej harmonii panującej w miasteczku. Jednak kłamstwo,
które padło z ust małej dziewczynki zniszczyło tą wspólnotę. Przekonanie o
niewinności i prawdomówności dziecka wzięło górę nad zaufaniem do przyjaciela.
Słowo dorosłego przeciwstawione słowu dziecka straciło na wiarygodności. W
jednej chwili powszechnie lubiany pracownik przedszkola stał się zboczeńcem,
pedofilem i psychopatą.

Ciekawy jest aspekt
psychologiczny tego filmu, a mianowicie wymierzanie własnej sprawiedliwości.
Lucas z dnia na dzień został wyklęty z kręgu przyjaciół i lokalnej społeczności.
Wina mężczyzny nie stanowiła przedmiotu sporu, dla nich była bezsprzeczna,
nawet mimo braku dowodów. Główny bohater, tym samym jawił się widzowi jako
człowiek niezwykle samotny, mimo że dostawał ogromne wsparcie od przyjaciela i
swojego syna Markusa. Pokazana została jego wewnętrzna walka z wszelkimi
przeciwnościami losu, z którymi przyszło mu się zmagać. Został, w pewnym sensie, naznaczony, piętno,
które przylgnęło do niego nagle, zdawało się być czymś z czym będzie musiał się
zmagać do końca swojego życia, ponieważ ludzie nie zapominają. Widz oglądając
„Polowanie” mógł poczuć nienawiść, niechęć i odrazę, z którymi Lucas musiał
nauczyć się obcować. Nie można oprzeć się wrażeniu, że kara, która mogła czekać
Lucasa ze strony wymiaru sprawiedliwości, byłaby dla niego nieporównywanie
lżejsza od tej, którą wymierzyli mu dawni przyjaciele.

Historia przedstawiona w
„Polowaniu” zdaje się być manifestem głównego bohatera przeciwko
niesprawiedliwości jakiej doświadczał. Wydawał się całym sobą krzyczeć „Jestem
niewinny, dajcie mi żyć normalnie!”. Odważnie walczył o prawo do bycia częścią
lokalnej społeczności. Wystawiał się na niezasłużone akty przemocy, zarówno
psychicznej, jak
i fizycznej. Z dumą znosił cierpienie, którego doświadczał niezasłużenie. Można
zauważyć jak ogromną przemianę przeszedł główny bohater. Jakie zmiany zaszły w
jego psychice. Jak wielkie piętno odcisnęły na nim te wydarzenia.

Warto zwrócić uwagę, że
„Polowanie” zostało oparte na kontraście. Wyraźnie zarysowane zostały różnice w
psychice dziecka i dorosłego. Świat małej dziewczynki, jeszcze niczego
nieświadomej i radosnej, został przeciwstawiony światu dorosłego znajdującego
się w tragicznym położeniu, ponoszącego konsekwencje czegoś, czego się nie dopuścił. Takie zestawienie jedynie podkreśla patos sytuacji głównego
bohatera.

Thomas Vinterberg przedstawił widzom obraz niezwykle nostalgiczny.
Wrażenie to potęguje chłodna kolorystyka, w której został utrzymany.
Specyficznego charakteru dodaje również brak muzyki, a co za tym idzie,
wszechogarniająca, wymowna cisza. Dzięki niej film ogląda się w wielkim skupieniu.
Przez zastosowanie narracji obiektywnej reżyser postawił widza w roli postronnego
obserwatora rozgrywających się zdarzeń. Szereg  użytych środków zbudował melancholijny klimat
„Polowania”. Warto zwrócić uwagę na wiele zbliżeń na twarze, które uwydatniają emocje
bohaterów. Zastosowane zostały one szczególnie w rozmowach, tym samym reakcje poszczególnych bohaterów zostały podkreślone i
mocniej oddziaływały na widza. W niektórych scenach sposób ukazania bohatera
mógł wydawać się przerysowany. Przez zastosowanie dużych zbliżeń uzyskano
wrażenie zagubienia bohatera, czy strachu przed tym, co wkrótce może się
zdarzyć. Momentami można było mieć wrażenie trzęsącego się obrazu. Zabieg ten
miał na celu odzwierciedlenie stanów emocjonalnych postaci. Dzięki temu zdenerwowanie,
złość i determinacja bohatera były niemalże „namacalne”. Zabieg ten spowodował,
że akcja momentalnie stała się bardziej dynamiczna i zwiększyło się jej tempo. Warto również zwrócić uwagę na sceny, które mogły
być zastosowane w celu spowolnienia akcji, na przykład ujęcia lasu. Wprowadzały
one pewne napięcie oraz uczucie niepewności. Przywodziły na myśl ciszę przed
burzą, zwiastun tego, że zbliża się coś złego. Często występowały również
zmiany głębi ostrości w poszczególnych ujęciach. Wyróżniały one tym samym dany obiekt z kadru,
podkreślały jego wagę i kierowały uwagę widza na konkretny element lub postać.
Ciekawym zabiegiem użytym przez reżysera były sceny, w których widzieliśmy
projekcje wyobraźni bohaterów. Dzięki nim widz miał szansę wgłębić się w psychikę
bohatera, poznać jego lęki, czy dotąd skrywane myśli. Możemy do nich zaliczyć
ostatnią scenę, która tym samym dała wskazówkę widzowi, co do interpretacji
tytułu.

Gra aktorska była niezwykle
autentyczna. Stworzone kreacje z pewnością zapadają w pamięć. Wyróżnić należy odtwórcę
głównej roli – Madsa Mikkelsena. Stworzył on wokół postaci Lucasa aurę, która
wywoływała w widzu wzruszenie i współczucie. Dzięki temu na własnej skórze
można było doświadczyć niesprawiedliwość, która go spotkała oraz odczuć wszelkie
emocje głównego bohatera. Warto także wspomnieć o odtwórcy roli Theo – Thomasie
Bo Larsenie, który bardzo wiarygodnie przedstawił rozdarcie wewnętrzne, jakiego
doświadczała jego postać. Sprawił, że widz mógł zaobserwować targające nim
emocje i wahanie, komu należy zaufać.

Symbolika tytułu jest w
przypadku „Polowania” niezwykle istotna. Oczywiste jest powiązanie z hobby Lucasa
– polowaniem. Jednak ma on też swoje metaforyczne znaczenie. Kluczowa w jego interpretacji
jest ostatnia scena, kiedy to Lucas zostaje niemalże zastrzelony. Całe
wydarzenie było jedynie projekcją wyobraźni bohatera, która sygnalizuje, że Lucas
nawet po tak długim czasie nie zaznał spokoju. Zdaje sobie sprawę, że
prawdopodobnie do końca życia będzie musiał nieść brzemię fałszywego oskarżenia.
Jest świadomy, że mimo upływu czasu ludzie nie zapomnieli. Przybrali tylko
maski okazując mu tym samym pozorną akceptację, ale w głębi duszy nadal nie
wierzą w jego niewinność. Dlatego przez polowanie można w tym kontekście rozumieć
wszelkie działania mieszkańców miasta, które miały na celu psychiczną
destrukcję Lucasa. W tym przypadku to główny bohater był skazaną na
niepowodzenie, bezbronną zwierzyną, na którą z każdej strony czyhało
niebezpieczeństwo.

„Polowanie” z pewnością
wyróżnia się swoim klimatem spośród innych dramatów. Wszelkie zastosowane w nim
zabiegi spowodowały, że widz może współodczuwać z głównym bohaterem. Film niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, nakłania do
refleksji. Reżyser doskonale pokazał jak płynna może być granica między
szczęściem a cierpieniem. Uświadomił także, że wszystko to, co mamy jest kruche i
nietrwałe. Nawet nasza reputacja, na którą pracujemy latami może lec w gruzach
z powodu zaledwie kilku nieprawdziwych słów. Thomasowi Vinterbergowi należą się
ogromne brawa za stworzenie tak przejmującego i niosącego za sobą przesłanie obrazu,
który z pewnością zostanie w pamięci widza na długo.

 

 

Made with Red Heart on Twitter Twemoji 11.1 in Bytom

lub

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

lub     

Nie pamiętasz hasła ?

lub

Create Account